Κέντημα του Γκου

Το κέντημα του Γκου δημιουργήθηκε από τη Miao, την παλλακίδα του Gu Huihai, γιου του Gu Mingshi, ενός Jinshi στην επαρχία Σονγκτζιάνγκ κατά το 38ο έτος της βασιλείας του Jiajing της δυναστείας Μινγκ. Είναι η μοναδική σχολή κεντήματος στο Τζιανγκνάν που φέρει το όνομα της οικογένειας. Η εγγονή του Gu, Han Ximeng, η οποία ήταν εξαιρετική στη ζωγραφική και είχε μοναδική δεξιοτεχνία στη χρήση βελονιών και χρωμάτων, βελτίωσε σημαντικά την καλλιτεχνική ποιότητα αυτής της μεθόδου κεντήματος. Γι' αυτό, το κέντημα του Γκου είναι επίσης γνωστό ως «ζωγραφικό κέντημα».

Σύμφωνα με τα αρχεία του «Χρονικά της Κομητείας Σονγκτζιάνγκ» από την περίοδο Chongzhen της δυναστείας Μινγκ, «Στο κέντημα του Γκου, ο Doufang δημιουργούσε λουλούδια και πουλιά, ενώ τα φακελάκια απεικόνιζαν φιγούρες. Τα σχέδια ήταν εξαιρετικά και πρωτοφανή, χωρίς ανάλογο σε άλλες κομητείες.»

Τα κύρια χαρακτηριστικά του κεντήματος του Γκου είναι τρία: Πρώτον, είναι μισό κέντημα και μισό ζωγραφική, με εξαιρετική χρήση και συνδυασμό χρωμάτων. Δεύτερον, χρησιμοποιεί ενδιάμεσα χρώματα για να δημιουργήσει θολές αποχρώσεις. Ο Han Ximeng, εφαρμόζοντας αυτή την τεχνική που συνδυάζει το κέντημα με τη ζωγραφική, αφιέρωσε πολλά χρόνια στο κέντημα οκτώ διάσημων πινάκων (άλμπουμ) από τις δυναστείες Song και Yuan, έργα που χαίρουν μεγάλης εκτίμησης. Ο Dong Qichang, μια εξέχουσα προσωπικότητα της Σχολής Ζωγραφικής Σονγκτζιάνγκ» στη δυναστεία των Μινγκ, επαίνεσε ιδιαίτερα το κέντημα του Γκου, λέγοντας ότι είναι «εξαιρετικό στη δεξιοτεχνία και την εφευρετικότητα, και οι σύγχρονοί του δεν μπορούν να το ταιριάξουν... η ευρηματικότητα του ανθρώπου είναι εξαιρετικά ευφυής και οι αποκλίσεις του είναι ενδιαφέρουσες.» Η περίοδος κατά την οποία ο Han Ximeng ίδρυσε το «ζωγραφικό κέντημα» ήταν το πρώιμο στάδιο ανάπτυξης του κεντήματος του Γκου. Τα περισσότερα κεντήματα δημιουργούνταν από γυναίκες της οικογένειας, γνωστά ως «κέντημα των Hanyuan», και χρησιμοποιούνταν κυρίως για οικογενειακές συλλογές ή ως δώρα.

Μετά τον Han Ximeng, η οικογένεια του Γκου έπεσε σε παρακμή και στράφηκε κυρίως στο γυναικείο κέντημα για βιοπορισμό. Η δισέγγονη του Gu Mingshi, Gu Lanyu, εκπαιδεύτηκε από τους δασκάλους Miao και Han και συνέχισε την παράδοση. Σύμφωνα με τα αρχεία της επαρχίας Σονγκτζιάνγκ κατά την περίοδο Jiaqing της δυναστείας Τσινγκ, η Gu Lanyu «ασχολήθηκε με το κέντημα και δίδασκε μαθητευόμενους πίσω από κουρτίνες. Γυναίκες μαθήτριες ερχόταν να μάθουν και το κέντημα του Γκου έγινε διάσημο σε όλο τον κόσμο.» Κατά την περίοδο Daoguang της δυναστείας Τσινγκ, ο Dingpei από Σονγκτζιάνγκ ήταν εξαιρετικός στο κέντημα και γνώριζε καλά τη θεωρία της ζωγραφικής. Έγραψε το «Εγχειρίδιο Κεντήματος» και ήταν γνωστός ως «άτομο που κατανοούσε τα θαύματα του κεντήματος και μπορούσε να εκφράσει αυτά τα θαύματα στο κέντημα του Γκου.» Σταδιακά, όσοι μιμούνταν αυτήν την τεχνική ονομάστηκαν «κέντημα του Γκου, και τα καταστήματα που πουλούσαν κεντήματα του Γκου απέκτησαν φήμη. Σχεδόν όλα τα κεντήματα από το Suzhou φέρουν το όνομα του κεντήματος του Γκου.

Το κέντημα του Γκου είναι αποτέλεσμα του συνδυασμού της λαϊκής τέχνης του κεντήματος με τη λογοτεχνική ζωγραφική, και απαιτεί από τους καλλιτέχνες να έχουν παραδοσιακές γνώσεις καλλιγραφίας και ζωγραφικής. Λόγω αυτού, είναι δύσκολο να διαδοθεί και η παραγωγή του είναι χρονοβόρα και απαιτεί πολλή εργασία. Μετά τη δεκαετία του 1950, ιδρύθηκαν πολλά εργοστάσια κεντημάτων του Γκου στη Σαγκάη, αλλά τα περισσότερα από αυτά έχουν πλέον κλείσει. Υπό την επίδραση της σύγχρονης βιομηχανίας, ένας μεγάλος αριθμός απομιμήσεων κεντημάτων του Γκου έχει πλημμυρίσει την αγορά, πλήττοντας την αυθεντικότητα του κεντήματος του Γκου. Παρά τη φήμη του, είναι πλέον σχεδόν αδύνατο να βρεθούν άνθρωποι που κατανοούν την πραγματική ουσία του «ζωγραφικού κεντήματος» στη Σαγκάη. Ως εκ τούτου, πρέπει να ληφθούν μέτρα για να σωθεί, να προστατευτεί, να ταξινομηθεί και να ανασκαφεί αυτή η παραδοσιακή τέχνη κεντήματος.