Τζιανγκνάν Σιζού

Το Τζιανγκνάν Σιζού είναι η κοινή ονομασία για τη μουσική που εκτελείται με όργανα από μετάξι και μπαμπού, η οποία είναι δημοφιλής στις περιοχές του νότιου Jiangsu, του δυτικού Zhejiang και της Σαγκάης. Το μουσικό αυτό σύνολο ονομάζεται έτσι επειδή αποτελείται κυρίως από όργανα με χορδές από μετάξι και σωλήνες από μπαμπού, όπως το Erhu, το είδος άρπας, το Pipa, το Sanxian, το Qinqin, το φλάουτο και το Xiao.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου Jialong της δυναστείας Μινγκ, οι μουσικοί της όπερας υπό την καθοδήγηση του Wei Liangfu δημιούργησαν τη μελωδία της Όπερας Κουν στο Νότια προβλήτα Taicang. Εκεί άρχισε να διαμορφώνεται σταδιακά μια ομάδα επαγγελματιών καλλιτεχνών για παραστάσεις με όργανα από μετάξι και μπαμπού. Προς το τέλος της περιόδου Wanli της δυναστείας Μινγκ, στο Wuzhong (περιοχή Suzhou) αναδύθηκε ένα νέο μουσικό είδος, το «Xiansuo», που θεωρείται ο πρόγονος της μουσικής Τζιανγκνάν Σιζού. Αυτό το είδος μουσικής ήταν στενά συνδεδεμένο με τις λαϊκές δραστηριότητες, έχοντας ευρεία απήχηση και αργότερα ονομάστηκε επίσημα Τζιανγκνάν Σιζού.

Οι παραδοσιακές τεχνικές της μουσικής Τζιανγκνάν Σιζού περιλαμβάνουν περίτεχνες και απλές μελωδίες, εναλλαγές υψηλών και χαμηλών τόνων, παραλλαγές, αυτοσχεδιασμούς, καθώς και τεχνικές όπως η παύση και η επαναφορά. Αυτές οι τεχνικές διαμόρφωσαν το χαρακτηριστικό στυλ του είδους, που είναι «μικρό, λεπτό, ελαφρύ και κομψό». Το στυλ αυτό αντικατοπτρίζει βαθιές κοινωνικές και πολιτιστικές αξίες, όπως η ταπεινοφροσύνη, ο συντονισμός και η καινοτομία. Η μουσική Τζιανγκνάν Σιζού προέρχεται από τον λαό, έχει τις ρίζες της στις λαϊκές παραδόσεις και είναι προσιτή, απλή και ευχάριστη. Το ρεπερτόριο της περιλαμβάνει παραδοσιακά κομμάτια όπως τα «Zhonghua Liuban», «Sanliu», «Xingjie», «Sihe» και «Yunqing». Μάλιστα, ο Nie Er μετέτρεψε το κομμάτι «Daobaban» σε «Τρελός Χορός του Χρυσού Φιδιού», το οποίο έγινε γρήγορα δημοφιλές σε όλη τη χώρα. Η ύπαρξη και η διατήρηση της μουσικής Τζιανγκνάν Σιζού διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη μελέτη της εθνικής μουσικής ιστορίας, καθώς και στην ανάπτυξη της όπερας, της λαϊκής και της μαζικής κουλτούρας. Το Τζιανγκνάν Σιζού αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του πολιτισμού των υδάτινων πόλεων του Τζιανγκνάν.

Ωστόσο, κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, οι παραδοσιακές ομάδες Τζιανγκνάν Σιζού διαλύθηκαν. Σήμερα, με την απώλεια πολλών παλαιών καλλιτεχνών άνω των 70 ετών και την έλλειψη νέων διαδόχων, καθώς και με τον περιορισμένο αριθμό παραδοσιακών ρεπερτορίων, το Τζιανγκνάν Σιζού βρίσκεται σε αυξανόμενο κίνδυνο εξαφάνισης.